Niewiele wiadomo o świętym Józefie. Głównymi źródłami przekazu są Ewangelie św. Mateusza i Łukasza. Podają one dwa różne rodowody Józefa, ale według obu, Józef wywodził się z rodu króla Dawida z pokolenia Judy. Według tradycji katolickiej Ewangelista Mateusz (rozdz. 1) podaje rodowód św. Józefa, a Ewangelista Łukasz (rozdz. 3) rodowód Maryi.

„Po zaślubinach Matki (Jezusa) Maryi z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego” (Mt 1:18). Józef chciał potajemnie oddalić Maryję, ponieważ wiedział, że to nie on jest ojcem dziecka, jednak we śnie otrzymał nakaz, aby przyjąć ją do siebie. Po narodzinach dziecka, wypełniając żydowskie prawo, nadał chłopcu imię Jezus, tym samym uznając go za swojego przybranego syna („czyż nie jest On synem cieśli?” Mt 13,55). W rzeczywistości to Bóg nadał imię Jezusowi, ale przed ludźmi uczynił to Józef i był on uważany za ziemskiego ojca Jezusa. Posłuszny woli Boga, Józef przyjął Maryję do swego domu w Nazarecie. Pismo święte nie podaje nam wieku ani Józefa, ani Maryi w dniu ich zaślubin.

Na krótko przed narodzinami Jezusa, ukazało się zarządzenie cesarza Augusta o spisie ludności. Każdy mieszkaniec spisywany był w miejscu swego urodzenia, więc Józef udał się z rodziną w podróż do judzkiego Betlejem, skąd pochodził. „Gdy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania i porodziła Syna i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie” (Łk 2, 1-7). Św. Józef był świadkiem pokłonu pasterzy. Po ośmiu dniach od narodzin dziecię obrzezano, a potem zaniesiono do Jerozolimy, by przedstawić Bogu i złożyć przypisaną przez prawo żydowskie ofiarę. Biblia podaje, że w ofierze złożyli oni parę synogarlic lub dwa gołębie, co by wskazywało, że nie byli zamożni. Po nadaniu dziecku imienia i przedstawieniu go w świątyni, w obliczu prześladowania ze strony Heroda, Józef ucieka wraz z Maryją i Jezusem do Egiptu. Po śmierci Heroda powracają do Nazaretu. Po raz ostatni Józef pojawia się na kartach Pisma Świętego podczas pielgrzymki z dwunastoletnim Jezusem do Jerozolimy.

Kult i wzór Świętego Józefa

Święty Józef jako głowa Świętej Rodziny z Nazaretu został przez Boga obdarzony wyjątkową łaską i zaufaniem. Bóg powierzył Maryję i Jezusa – Syna Bożego pod jego opiekę. Kościół Katolicki ukazuje św. Józefa jako wzór nastepujących cnót: doskonałego oddania się woli Bożej, posłuszeństwa Bogu, bezgranicznej wiary, pracowitości, męstwa, sprawiedliwości, czystości, piękna miłości, skromności, ubóstwa, milczenia, opanowania i innych. Św. Józef jest patronem całego Kościoła Powszechnego, licznych krajów, m.in. Kanady, Austrii, Czech, Hiszpanii, Portugalii, Peru, Filipin,wielu diecezji i miast, zakonów oraz naszej parafii. Jest on również patronem małżonków i rodzin chrześcijańskich, ojców, sierot, cieśli, drwali, robotników, rzemieślników, wszystkich pracujących i uciekinierów. Wzywany jest także jako pogromca duchów piekielnych i patron dobrej śmierci.